Wiedźma Gabriela

NASZE ŻYCIE

Rodzimy się i z pierwszym tchnieniem dostajemy swoje własne życie. Żyjemy najpierw życiem naszej rodziny, ale z czasem usamodzielniamy się, a przynajmniej w założeniu tak ma być. Kiedy osiągamy dorosłość powinniśmy już mocno trzymać nasze życie w swoich rękach, jednak często tak nie jest. Mieć własne życie, to takie obszary które sami świadomie kreujemy według własnej wolnej woli. Jednak wielu ludzi nigdy nie uwalnia się od rodziny tej w której się wychowali, dodając potem swoja własną. Słynne tłumaczenie parawan - ... dla dobra dzieci … - pozwala na życie w związku gdzie warunki dyktuje tyran/ka.

Jakość naszego życia zależy również od tego w jakim otoczeniu żyjemy, czy jest wokół nas miło, ładnie, sympatycznie, wygodnie. Dziwi mnie niesłychanie, że wielu ludzi w ogóle nie przywiązuje wagi do piękna. Sprawiają wrażenie osób zupełnie niewrażliwych na piękno i brzydotę. Jest im wszystko jedno z jakiego kubka pija, przy jakim stole, w czym i na czym śpią, przez jakie okno spoglądają na pogodę, na co mogą popatrzeć na swoich ścianach.

Rozpacz zatrzymuje nasz świat. Rozpacz sprawia, ze jesteśmy zanurzeni w całości w cierpieniu, w środku tego cierpienia i nic innego nie czujemy. To może trwać krótko, dłużej lub (najrzadziej) nawet do śmierci zrozpaczonego. Próby wyciągania kogoś z tej zapaści na początku są bezcelowe i tak naprawdę okrutne. Trzeba dać czas na żałobę.

Żyjemy i nie wiemy, ze nie żyjemy w teraźniejszości. Większość żyje przyszłością, niektórzy dorzucają do tego przeszłość, a nie zauważamy prawie w ogóle TU i TERAZ. Niewielu jest prawdziwych smakoszy życia celebrujących każdą chwile. Pędzimy do przodu nie zastanawiając się nawet, ze najważniejsze jest teraz, każdy moment. Cale życie składa się z chwil, na które nie zwracacie uwagi, bo wydaje się wam ze nie macie czasu na takie głupstwa. Gdybyście jednak postanowili być lepsi dla siebie, to zadbajcie o każdą sekundę swojego życia, sprawcie żeby każda chwila była wartościowa, mila, piękna, dobra, ważna, radosna, udana, twórcza … .

Nie daj się wpędzać w poczucie winy

Wzbudzanie poczucia winy to wszechobecne narzędzie manipulacji, to szantaż emocjonalny.
Kościół katolicki wyspecjalizował się w tej dziedzinie szczególnie. W zasadzie niemalże od urodzenia, jak tylko cokolwiek zaczynamy rozumieć, jesteśmy wpędzani w poczucie winy – zjedz za: mamusię, tatusia, babcię, ciocię … bo jak nie zjesz to … - i tu dowolnie, w zależności kto nas karmił, a dalej, w miarę dorastania, jesteśmy bombardowani wzbudzaniem winy zewsząd, z każdej możliwej strony. Nie ma ani jednego człowieka na świecie, który nie czuje się winny z miliona powodów. Przez ten ciągły bezlitosny trening, dziwimy się często bez zastanowienia: - no zobacz, on/a nie czuje się nawet winny/a. Życie w takim natłoku win nie mogłoby być łatwe. Dlatego większość z nas selekcjonuje ważność tych win w zależności o co chodzi i wobec kogo. Te które wydają nam się mniej ważne i takie których za nic nie da się naprawić oddalamy, zapominamy, udajemy że ich nie ma, odkładamy – no różnie. Te ważniejsze pozostawiamy do załatwienia. I takie techniki są jak najbardziej w porządku. Nie ma takiej możliwości żeby jedna osoba zadowoliła wszystkich włącznie z sobą. To niewykonalne!!!

Chłopak przyprowadził do mnie swoja partnerkę, bo sama bała się chodzić po świecie, zresztą bała się żyć. Jej młodsza siostra trafiła do sekty. Sekty wiadomo co robią, piorą mózg bezustannie. Skutki prania okazały się tragiczne nie tylko dla siostry, która stała się bezwolna, ale i dla tej obecnej u mnie. Wcześniej harowały obie i kupiły dom wspólnie. Teraz młodsza chce go sprzedać ... bo są jej nagle potrzebne pieniądze. Starsza walczyła jak lew, żeby nie stracić domu. Sekta informowana na bieżąco, wobec kategorycznego braku zgody, postanowiła starszą unicestwić. Ta kobieta przyszła do mnie chora z przerażenia, twierdząc, ze rzucono na nią przekleństwo i; wszystko zaczęło jej się walić, ona sama straciła siły, zaczyna chorować.

Jest powiedzenie, jeszcze komunistyczne - 'w zdrowym ciele zdrowy duch'. Należy odwrócić szyk zdania i będzie prawdziwe, najprawdziwsze. Ludzie radośni, pogodni, weseli, zadowoleni, pozytywnie myślący są o niebo zdrowsi od tych, którzy mają przeciwnie. To dowiedzione dawno i widoczne, wystarczy rozejrzeć się. Oczywiście tym radosnym też zdarza się wpaść we wściekłość, ale oni najczęściej natychmiast rozładowują napięcie i szybko zapominają. Im też doskwiera stres, ale albo zamieniają go na pozytywny napęd, albo omijają.