Wiedźma Gabriela

Atrakcyjność to sztuka

Przede wszystkim od razu na początku zapomnijcie o wszechobecnym ciśnieniu na młodość i piękno zewnętrzne.

Nie kłamię! Nie kłamię z wygody. Nie chciałoby mi się pamiętać kłamstw. Nakłamałam się w dzieciństwie do rodziców i pamiętam ile mnie to kosztowało wysiłku, ale wtedy kłamanie było niezbędne. Bardzo szybko załapałam jak muszę kłamać gdy za cholerę nie przeszłoby to o co mi chodziło.

Władysław Grzeszczyk powiedzial: 'Odwaga - to zwycięstwo nad własnym lękiem lub cudzą śmiałością.' Nigdy nie narzekałam na brak odwagi, powiedziałabym nawet ze jestem ekstremalnie odważna, a jednak miewałam i miewam w życiu chwile, kiedy odwaga mnie opuszcza i … nienawidzę tych chwil, bo to wiąże się ze zmaganiem z własną niemocą. Tłumaczę sobie wtedy – wsadź swoje lęki w buty a będziesz wyższa i bierz się do rzeczy.

Naukowcy wciąż nie wiedzą skąd bierze się intuicja. Jedni mówią że mieści się w prawej półkuli mózgu odpowiedzialnej za kreatywne myślenie, inni twierdzą że w ciele migdałowatym skąd płyną impulsy omijając zupełnie mózg w chwilach kiedy nie ma czasu na myślenie... itd.
Ezoterycy natomiast uważają że intuicja znajduje się w czakramie trzeciego oka (między brwiami) lub w nadświadomości.
Gdzie jest, to jest, ważne że JEST.

Rodzimy się i z pierwszym tchnieniem dostajemy swoje własne życie. Żyjemy najpierw życiem naszej rodziny, ale z czasem usamodzielniamy się, a przynajmniej w założeniu tak ma być. Kiedy osiągamy dorosłość powinniśmy już mocno trzymać nasze życie w swoich rękach, jednak często tak nie jest. Mieć własne życie, to takie obszary które sami świadomie kreujemy według własnej wolnej woli. Jednak wielu ludzi nigdy nie uwalnia się od rodziny tej w której się wychowali, dodając potem swoja własną. Słynne tłumaczenie parawan - ... dla dobra dzieci … - pozwala na życie w związku gdzie warunki dyktuje tyran/ka.

Jakość naszego życia zależy również od tego w jakim otoczeniu żyjemy, czy jest wokół nas miło, ładnie, sympatycznie, wygodnie. Dziwi mnie niesłychanie, że wielu ludzi w ogóle nie przywiązuje wagi do piękna. Sprawiają wrażenie osób zupełnie niewrażliwych na piękno i brzydotę. Jest im wszystko jedno z jakiego kubka pija, przy jakim stole, w czym i na czym śpią, przez jakie okno spoglądają na pogodę, na co mogą popatrzeć na swoich ścianach.

Rozpacz zatrzymuje nasz świat. Rozpacz sprawia, ze jesteśmy zanurzeni w całości w cierpieniu, w środku tego cierpienia i nic innego nie czujemy. To może trwać krótko, dłużej lub (najrzadziej) nawet do śmierci zrozpaczonego. Próby wyciągania kogoś z tej zapaści na początku są bezcelowe i tak naprawdę okrutne. Trzeba dać czas na żałobę.